W tym wydaniu m.in: mięczak zakaźny u dzieci, kolka niemowlęca, szczepienia wysoce skojarzone u dzieci, najnowsze rekomendacje w leczeniu padaczki u dzieci, łuszczyca u dzieci. W lipcowym wydaniu czasopisma Forum Pediatrii Praktycznej poruszamy temat kolki niemowlęcej. Czerwone policzki u dziecka i wysypka na ciele to objawy, które najlepiej omówić z pediatrą. Choć rumień zakaźny zwykle ma łagodny przebieg i nie prowadzi do powikłań, przypomina wiele innych chorób wysypkowych, nie tylko wirusowych, ale i bakteryjnych – wymagających leczenia antybiotykowego. Dlatego też wskazana jest wizyta w U dzieci mięczak zakaźny rzadko pojawia się na dłoniach, zwykle występuje w zgięciach łokci i kolan, na twarzy, w tym również na powiekach. MCV niekiedy atakuje również dorosłych. Kiedy do zakażenia dochodzi drogą płciową, zmiany występują głównie w pachwinach, na udach, w okolicach narządów płciowych i na podbrzuszu. Posty: 1997. Z nami od: 10-02-2011. Skąd: *. Nigdy nie miałam do czynienia z tą chorobą,ale znalazłam taką info: "Mięczak zakaźny w większości przypadków nie wymaga leczenia. Zmiany ustępują samoistnie w ciągu sześciu do osiemnastu miesięcy. Z reguły nie dochodzi do nawrotów. Mięczak zakaźny jest wirusowym zakażeniem skóry oraz błon śluzowych. Najczęściej występuje u małych dzieci, nastolatków oraz osób do 30 roku życia. Pomimo swojej „groźnej” nazwy, choroba nie jest śmiertelna, lecz bywa niezwykle uciążliwa i wysoce zakaźna. Mięczak zakaźny – czym właściwie jest i jak się objawia? Drogi Rodzicu, MIĘCZAK ZAKAŹNY, czy wiesz co to? • Jest wirusowym zakażeniem skóry, występującym szczególnie często u małych dzieci, ale nie tylko. • Stanowi blisko 1% wszystkich chorób skóry i około 10% dermatoz w populacji dziecięcej do 10. roku życia. . Z Cezarym Makulskim, lekarzem medycyny, pediatrą, rozmawiamy na temat mięczaka zakaźnego u dzieci. Ewa Kozakiewicz: Dzieci w jakim wieku najczęściej atakuje mięczak zakaźny? Dr Cezary Makulski, lekarz medycyny, pediatra i specjalista chorób płuc: Mięczak zakaźny najczęściej dotyczy dzieci pomiędzy pierwszym a piątym rokiem życia. Jest schorzeniem obejmującym stosunkowo niewielką część tej populacji, kilka procent. Okres wylęgania się choroby wynosi zazwyczaj od 2 tygodni do 2 miesięcy. Podstawowym objawem zakażenia są woskowobiałe, wypukłe guzki, zwykle o średnicy 2-6 mm, wypełnione treścią przypominającą drobną kaszę. Centralnie na powierzchni guzka znajduje się charakterystyczne zagłębienie (zwykle dotyczy to starszych zmian). Ilość guzków może dochodzić nawet do kilkuset. Mięczak zakaźny u dzieci najczęściej lokuje się na dłoniach, w zgięciach łokciowych, w dołach podkolanowych, pod pachami oraz na skórze brzucha i klatki piersiowej. Dla młodzieży charakterystyczne jest umiejscowienie zmian w okolicy pachwin i na zewnętrznych narządach płciowych. Jakiego pochodzenia są te wykwity? Czy da się dziecko uchronić przed zakażeniem, jeśli chodzi do przedszkola, na basen etc.? Chorobę wywołuje wirus z grupy ospy. Do zakażenia może dojść wskutek bezpośredniego kontaktu z chorym rówieśnikiem, wspólnego używania zakażonych przedmiotów: zabawek, sztućców, ręczników, w czasie wykonywania codziennych zabiegów higienicznych (wirus wnika do organizmu dziecka przez powstałe mikrouszkodzenia skóry). Stosunkowo często, zwłaszcza u najmłodszych dochodzi do samozakażania wskutek rozdrapywania guzków. Chore dziecko staje się „rezerwuarem” wirusa i zakaża inne dzieci na podwórku, w żłobku, przedszkolu czy na przykład na pływalni. Ze względu na długi okres rozwoju choroby trudne jest dokładne ustalenie źródła zakażenia. Dlaczego dzieci chorują na to najczęściej do piątego roku życia? Na podatność zachorowania na mięczaka zakaźnego mają wpływ między innymi zaburzenia odporności u dziecka, powstałe często w okresie niemowlęcym – dotyczy to zwłaszcza pacjentów z atopowym zapaleniem skóry, ale także dzieci leczonych kortykosterydami czy lekami immunosupresyjnymi. Częściej zakażeniu ulegają dzieci z obniżoną odpornością po przebytych ciężkich infekcjach. Pytanie nadesłane do redakcji U 5-letniego syna stwierdzono mięczaka zakaźnego. Wcześniej syn przechodził ospę. Przepisany Molutrex spowodował tylko gwałtowne rozprzestrzenienie krost, bo dziecko drapało się do krwi (zwłaszcza, że ma AZS). Czy można to leczyć u wirusologa, bo przecież przy ospie też stosuje się leki przeciwwirusowe. Może są jakieś maści przeciwwirusowe i łagodzące świąd. Molutrex działa korozyjnie, piecze, dziecko się drapie i w efekcie następuje krwawienie z krost i strupów, co powoduje rozprzestrzenianie wirusa. Odpowiedział dr n. med. Ernest Kuchar Klinika Pediatrii i Chorób Zakaźnych Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu Mięczak zakaźny jest dość częstą, łagodną chorobą zakaźną skóry wywoływaną przez zakażenie wirusem z grupy ospy (Poxvirus). Choroba objawia się zmianami na skórze o charakterze twardych, woskowobiałych guzków średnicy 2?6 mm z białawą półpłynną zawartością (ryc.). Leczenie mięczaka zakaźnego jest objawowe i polega na łyżeczkowaniu, krioterapii (wymrażaniu) albo mechanicznym wyciskaniu treści guzków. Czasem stosuje się miejscowo nalewkę jodową, przyżeganie azotanem srebra, wodorotlenek potasu (to właśnie jest Molutrex) lub podofilinę. Mięczak zakaźny zwykle ustępuje samoistnie bez leczenia. Ryc. Typowe wykwity mięczaka zakaźnego w dużym powiększeniu. Zwracają uwagę pępkowate zagłębienia na środkach zmian. Źródło: Wikipedia Zastosowany u Pani synka środek jest 5% roztworem wodorotlenku potasu. Nie jest to lek przeciwwirusowy, tylko miejscowo żrący. Wytwórca preparatu wymienia jako jego możliwe działania niepożądane pieczenie i palenie skóry. Po zastosowaniu preparatu może także wystąpić przebarwienie lub odbarwienie skóry w miejscu leczenia. Wytwórca ostrzega także przed stosowaniem preparatu u osób cierpiących na atopowe zapalenie skóry w fazie ostrej. Doradzam natychmiastowe zaprzestanie stosowania leku Molutrex i skontaktowanie się z lekarzem leczącym lub innym dermatologiem. Wirusolodzy zajmują sie badaniami nad wirusami i zwykle nie przyjmują pacjentów. Jeśli u twojego dziecka pojawiło się na skórze kilka lub kilkanaście, a może nawet kilkadziesiąt grudek o niewielkiej średnicy, oznacza to, że u twojego dziecka mógł rozwinąć się mięczak zakaźny. Wywołuje go wirus Poxvirus. Atakuje dzieci w wieku przedszkolnym, bądź wczesnoszkolnym. Najchętniej rozwija się przy obniżonej odporności dziecka, bądź też braku odpowiedniej dbałości o higienę. Mięczak zakaźny – czym jest? To łagodne i bezobjawowe schorzenie skóry, które wywoływane jest wirusem z grupy ospy. Występuje on praktycznie na całym świecie jednak najlepiej rozwija się w tropikalnych klimatach. Jest zakaźny, czyli bardzo łatwo się nim zarazić. Rozprzestrzenia się wyniku bliskiego kontaktu z zainfekowaną osobą, a także za pośrednictwem zainfekowanych przedmiotów, których ta osoba używała, takich jak wspólne ręczniki czy odzież. Jest to choroba, która trwa bardzo długo. Okres inkubacji wynosi około 2 do 7 tygodni, jednak są przypadki kiedy trwa to nawet pół roku! Cały czas trwania choroby obejmuje zazwyczaj od dziewięciu miesięcy do nawet dwóch lat. Mięczak zakaźny u dzieci Jak już wspomnieliśmy mięczak zakaźny atakuje w głównej mierze kilkuletnie dzieci. Może się on rozsiewać w wyniku autozakażenia. Szczególnie narażone są dzieci uprawiające sporty, które wymagają bezpośredniego kontaktu z drugim dzieckiem oraz dzieciaki korzystające z publicznych basenów. Mięczak zakaźny objawia się zmianami na skórze, które mogą być w kolorze ciała, bądź też półprzezroczyste. Są to drobniutkie grudki, których może być od kilku do nawet kilkuset. Zazwyczaj zainfekowana jest dolna część ciała oraz twarz. Grudki te wypełnione są kaszkowatą treścią. Bardzo często pojawiają się w okolicach pachwin. Zdarzają się również na twarzy. Czasami krostkom towarzyszy świąd, krwawienie lub stan zapalny otaczającej grudkę skóry. Jeśli grudki pojawiają się w okolicy narządów płciowych dziecka, mogą mieć one związek z wykorzystywaniem seksualnym. Mięczak zakaźny jak leczyć? Nie możemy pozostawić grudek samym sobie. Musimy podjąć leczenie, by choroba nie rozprzestrzeniała się po całym ciele. Do wyboru mamy krioterapię (wymrażanie) oraz łyżeczkowanie (wycinanie wykwitów na skórze). Są to inwazyjne sposoby, które mogą powodować ból i blizny. Jednak w ten sposób pozbędziemy się najszybciej wykwitów i raczej nie będzie mowy o ich powrocie. Możemy również zdecydować się na leczenie maściami dostępnymi na rynku. Mięczak zakaźny u dzieci leczenie Zmiany grudkowe zazwyczaj ustępują samoistnie. Niestety trwa to tygodniami, a czasem nawet miesiącami rozszerzając się po ciele dziecka, a także zakażając kolejne dzieci. Dlatego najlepszym sposobem na walkę z mięczakiem jest usunięcie zmian skórnych u zakażonych dzieci, by nie rozsiewały się one na dalsze partie ciała. Szczególnie dzieci z atopowym zapaleniem skóry narażone są na tworzenie się licznych kolejnych wykwitów. Popularnym sposobem leczenia mięczaka zakaźnego jest krioterapia z łyżeczkowaniem. Zmiany skórne usuwane są w gabinecie dermatologicznym. Poprzedzone jest to miejscowym środkiem znieczulającym. Absolutnie nie wolno wyciskać grudek, ponieważ powoduje to utworzenie stanu zapalnego, bądź też zakażenia bakteryjnego kolejnej partii ciała. Mięczak zakaźny leczenie Możemy również spróbować leczenia zmian skórnych dostępnymi na rynku maściami. Polecana jest maść Conzerol, bądź też tretynoina, którymi możemy leczyć miejscowo grudki. Nakładamy na chore miejsca na skórze dwa, do trzech razy dziennie maść i zakrywamy chory obszar tak, by lek został wchłonięty przez skórę. W zależności od stopnia zaawansowania choroby, grudki mogą zniknąć już nawet po tygodniu. Conzerol to maść o zastosowaniu miejscowym łagodząca objawy mięczaka zakaźnego. W odróżnieniu od innych metod, Conzerol działa bezboleśnie i nie zostawia blizn. W przeciągu tygodnia do dwunastu dni stosowania maści guzki zrobią się mniejsze i zeschną. Po dalszym stosowaniu znikną całkowicie. Conzerol to wysoce skuteczny naturalny środek na mięczaka zakaźnego. Widok (8 miesięcy temu) 28 listopada 2021 o 19:48 Macie może doświadczenie z maścią Conzerol Plus? Moja 5 latka ma mięczaka i Solphadern nie pomógł: Z góry dziękuje za opinie. 0 0 ~Ania (8 miesięcy temu) 28 listopada 2021 o 23:51 Tych leków, które wymieniłaś, nie znam. Jak synek miał mięczaka, to dermatolog przepisał nam Molutrex roztwór - zadziałało jak złoto, nawet śladu nie ma. W rezerwie mieliśmy też dużo droższy lek (Aldara krem 005 g/g), ale nie było potrzeby go wykupywać, skoro Molutrex zadziałał. Życzę powodzenia w zwalczaniu tego paskudztwa! 0 0 ~anonim (5 miesięcy temu) 15 lutego 2022 o 19:53 Witam mam pytanie stosujesz ta masc jakieś postępy mam ten sam problem 0 0 ~anonim (5 miesięcy temu) 18 lutego 2022 o 21:34 Mi u córki zadziałał Solphadern. Miała z tyłu na nodze o uda, głównie pod kolanem. Ale trzeba uważać z tym i nie nadużywać. Smarować tylko duże zmiany. Teraz córka ma pod bawią i tu jest problem, bo Solohadern jest za mocny. Czy ten Co Conzerol można przy oku? Czy jak dziecko zatrze do oka, to czy go tą maścią nie uszkodzi... :/ 0 0 ~anonim (5 miesięcy temu) 18 lutego 2022 o 21:37 Trzeba to wyłyżeczkować u dermatologa. Pediatra mi mówiła, że jej koleżanka nawet sama wydłubała palcami, zdezynfekowala i git. Ale zależy gdzie to jest umiejscowione... 0 0 do góry Mięczak zakaźny (Molluscum contagiosum – MC) jest powszechnie występującym zakażeniem skóry i błon śluzowych. Czynnikiem etiologicznym jest wirus z rodziny Poxviridae. Najwięcej zachorowań obserwuje się u dzieci w wieku 3–10 lat. W populacji osób dorosłych MC jest zaliczany do chorób przenoszonych drogą płciową. Do metod terapeutycznych zaliczamy: usuwanie mechaniczne, łyżeczkowanie, krioterapię, laseroterapię, elektrokoagulację oraz leczenie miejscowe. Mięczak zakaźny jest powszechnie występującym zakażeniem skóry i błon śluzowych. Najwięcej zachorowań obserwuje się w populacji dzieci w wieku 3–10 lat. Do zakażeń najczęściej dochodzi w drodze kontaktów bezpośrednich. Możliwa jest również autoinokulacja. Wystąpienie schorzenia u osób dorosłych zalicza się do chorób przenoszonych drogą płciową. Rozsiana postać MC u dzieci współistnieje z atopowym zapaleniem skóry (AZS), natomiast stwierdzenie licznych ognisk MC u osób dorosłych wymaga diagnostyki w kierunku niedoborów odporności. POLECAMY Etiologia Wirus MC jest dużym wirusem z rodziny Poxviridae, o wymiarach 240 x 320 nm. Wirus charakteryzuje się wysokiego stopnia epidermotropizmem. Okres wylęgania wynosi ok. 2–7 tygodni. Opisano cztery główne podtypy MC: MCV-1, MCV-2, MCV-3, MCV-4. Podtyp MCV-1 odpowiada za zakażenia głównie u dzieci. Podtyp MCV-2 dotyczy osób z upośledzoną odpornością i osób aktywnych seksualnie. MCV-3 i MCV-4 występują bardzo rzadko [1]. Infekcja MC dotyczy głównie naskórka. Namnażanie się wirusa zachodzi w keratynocytach. W obrębie zakażonych keratynocytów obecne są ciałka mięczakowate, które stanowią cechę diagnostyczną [2]. Obraz kliniczny W przypadkach typowych widoczne są grudki, barwy cielistej lub bladoróżowej, średnicy 2–10 mm, z charakterystycznym zagłębieniem w centrum. Wykwity mogą mieć postać rozsianą lub układać się linijnie, sugerując objaw Koebnera. Zmiany mogą pojawić się na każdym obszarze skóry, jednak najczęściej obserwuje się występowanie ognisk MC w obrębie pachwin, dołów pachowych, szyi. U osób aktywnych seksualnie wykwity MC obecne są w obrębie okolic podbrzusza, ud i narządów płciowych. Zmiany mogą również obejmować błony śluzowe jamy ustnej, spojówek i narządów płciowych. Szczególny problem stanowią ogniska MC lokalizujące się w okolicy oczu. Niezwykle rzadko obserwuje się występowanie MC w obrębie dłoni i podeszew [3]. Z reguły zmianom nie towarzyszą dolegliwości subiektywne. W niektórych przypadkach, szczególnie u dzieci z AZS, obserwuje się występowanie świądu, dolegliwości bólowych. U osób z prawidłową odpornością wykwity MC mogą ustępować samoistnie w ciągu 6–9 miesięcy, bez pozostawienia blizny. Jednak należy poinformować pacjenta o możliwości nawrotów objawów. Przebieg choroby u osób z obniżoną odpornością jest zdecydowanie cięższy i przewlekły, gdyż zmiany mają charakter rozsiany, mogą osiągać duże rozmiary oraz mogą mieć charakter brodawkujący lub wrzodziejący. Rozpoznanie Obraz kliniczny MC jest bardzo charakterystyczny. W rzadkich przypadkach zachodzi konieczność pobrania wycinka do badania histologicznego lub wykonania badania bezpośredniego. Badanie mikroskopowe treści wyciśniętej z wykwitów z zastosowaniem barwienia metodą Wrighta, Giemzy lub Grama, wykazuje obecność ciałek mięczakowatych (molluscum bodies). Bezwzględną wartość diagnostyczną ma obraz histologiczny MC. Widoczny jest rozrost naskórka, w obrębie warstwy kolczystej, wnikający w podścielisko. Duże, różnokolorowe komórki naskórka, odpowiadają ciałkom mięczakowatym [4]. Diagnostyka różnicowa Zazwyczaj rozpoznanie choroby nie sprawia problemu. W niektórych przypadkach wykwity MC są mylone z brodawkami wirusowymi. Wykwity lokalizujące się na twarzy należy różnicować z przerośniętymi gruczołami łojowymi czy nawet z rakiem podstawnokomórkowym w przypadkach zmian pojedynczych. Zmiany rozsiane powinny być różnicowane z potówkami, torbielami gruczołów potowych czy z gruczolakami potowymi. Szczególne trudności sprawiają MC o dużych rozmiarach, spotykane u osób zakażonych HIV lub chorych na AIDS. Takie zmiany mogą być mylone z rogowiakiem kolczystokomórkowym lub z rakiem kolczystokomórkowym [5]. Leczenie Skuteczna jest każda metoda, która prowadzi do zniszczenia chorobowo zmienionych tkanek. Jak już wcześniej wspomniano, zmiany mogą ustąpić samoistnie w ciągu kilku miesięcy, jednak nie jest to regułą. Ze względu na dużą zakaźność, możliwość autoinokulacji, leczenie należy rozpocząć jak najwcześniej po rozpoznaniu choroby. Wybór metody leczenia powinien być dobrany indywidualnie, dostosowany do wieku pacjenta, lokalizacji zmian na skórze. Powszechnie stosowaną metodą terapeutyczną jest wyciskanie zawartości wykwitów MC. Takie postępowanie możliwe jest przy obecności pojedynczych zmian. Po zabiegu należy zastosować nalewkę jodową. W przypadku zmian rozsianych skutecznym sposobem leczenia jest łyżeczkowanie, po uprzednim znieczuleniu np. preparatem lidokainy i prilokainy. Wykonanie zabiegu u dzieci często łączy się z koniecznością znieczulenia ogólnego. Po zabiegu łyżeczkowania również zalecane jest użycie nalewki jodowej [5–6]. Skuteczną metodą leczenia MC jest również krioterapia. Takie leczenie jest zalecane szczególnie u osób z długim wywiadem MC oraz w sytuacji, gdy inne metody terapii nie przynoszą pożądanego efektu. Zabiegi krioterapii należy powtarzać co 7–14 dni [7]. Laseroterapia jest również skutecznym leczeniem MC. Szczególnie zaleca się tę metodę leczenia w przypadkach, gdy inne metody są nieskuteczne [8]. Zastosowanie powyższych metod wiąże się z wystąpieniem określonych działań niepożądanych, takich jak: krwawienie, rumień, dolegliwości bólowe, a także stres emocjonalny. U dzieci, ze względu na strach przed wystąpieniem dolegliwości bólowych, często nie ma możliwości wykonania zabiegu. W takiej sytuacji zaleca się zastosowanie substancji chemicznych, stosowanych miejscowo, które wywołują stan zapalny, takich jak wodorotlenek potasu, pochodne witaminy A, podofilotoksyna, azotan srebra, kwas mlekowy, kwas salicylowy, nadtlenek wodoru, kwas trójchlorooctowy, jodyna i kantarydyna [9]. Powyższe leczenie może być prowadzone w domu. Fot. 1. Mięczak zakaźny U dzieci od 2. można stosować preparaty w postaci płynu, zawierające 5% lub 10% wodorotlenek potasu. Substancja powoduje uszkodzenie wewnątrzkomórkowych otoczek lipidowo-kolagenowych wirusa. Lek stosuje się na ogniska MC 1–2 razy dziennie (w zależności od stężenia substancji czynnej), do momentu wystąpienia stanu zapalnego. Proces gojenia trwa zazwyczaj 4–6 tygodni. Ze względu na drażniący charakter preparatu zaleca się zabezpieczenie otaczającej, zdrowej skóry tłustym kremem lub maścią. Nie należy stosować leku na błony śluzowe, rany, zmiany z cechami nadkażenia. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu preparatu w okolicach oczu. Nie zaleca się stosować wspomnianego preparatu pacjentom z rozpoznaniem AZS, w stanie zaostrzenia stanu dermatologicznego, jak również osobom ze skłonnością do tworzenia się keloidów i hipertroficznych blizn. Badania porównujące skuteczność wodorotlenku potasu i imikwimodu wykazały zdecydowanie szybsze działanie wodorotlenku potasu [10]. Do innych metod terapeutycznych MC zaliczamy stosowanie preparatów zawierających tretynoinę w stężeniu 0,025–0,05%. Zaleca się stosowanie leku dwukrotnie w ciągu dnia, przez okres 4–6 tygodni. Roztwór zawierający 0,5% podofilotoksynę powinien być stosowany 2 razy dziennie przez 3–5 dni. Skuteczne są równie... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań czasopisma "Forum Pediatrii Praktycznej" Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma Dodatkowe artykuły niepublikowane w formie papierowej ...i wiele więcej! Sprawdź

mięczak zakaźny u dzieci forum