Wrzutki są ważną częścią gry. Mogą one pomóc w utrzymaniu posiadania piłki przez dłuższy czas, a także mogą wywierać presję na bramkarza przeciwnika. Wrzutka może być również bardzo skuteczna w rzutach karnych, ponieważ drużyna często będzie chciała utrzymać piłkę w swoim posiadaniu podczas rzutu karnego. Wznowienie piłki po chwycie z gry przez bramkarza – jako kontratak może wyrzucić lub wykopać w dowolne miejsce boiska 6.7. Rzuty z autu wykonywane poprzez wprowadzenie piłki nogą na dwa kontakty / wprowadzenie, zagranie / po drugim kontakcie można zdobyć bramkę. 6.8. Zmiany lotne (bez konieczności zgłaszania sędziemu). 7. Kary Jego spojrzenie na proste wybicie piłki w aut przez bramkarza często jest inne niż kibiców. Oni uznają, że to wstyd, a on przekonuje, że niepodjęcie ryzyka jest uzasadnione, bo nie naraża Niespotykane wybicie piłki przez Józefa Wandzika :o wykorzystuje Marek Leśniak, który po Polska U20 - USA U20 (1983) asysta Wandzika przy golu Leśniaka - piękna niespotykana akcja! | Mistrzostwa Świata U-20 w Meksyku w 1983 r. Hasło do krzyżówki „dalekie wybicie piłki” w leksykonie krzyżówkowym. W niniejszym leksykonie krzyżówkowym dla wyrażenia dalekie wybicie piłki znajduje się tylko 1 definicja do krzyżówki. Definicje te podzielone zostały na 1 grupę znaczeniową. Jeżeli znasz inne znaczenia dla hasła „ dalekie wybicie piłki ” lub Z jedenastu metrów bramkarza myli Gancarczyk. 28 – Fatalna strata obrońców Jordna przed własnym polem karnym. Na szczęście uderzenie Mrozka mija lewy słupek. 30 – GOL 2:0! Kulak z prawej strony wystawia kontrujące podanie do Rączki na szesnastkę. Precyzyjne uderzenie trafia do sieci. 34 – Porębski sam na sam wprost w bramkarza. . Zła passa trwa. Wiślacy wracają z Suwałk bez punktów. Niestety zła passa trwa. Wiślacy przegrali po raz trzeci z rzędu i niebezpiecznie zbliżyli się do strefy spadkowej. Mecz z Wigrami chociaż początkowo wyrównany finalnie nie przyniósł nam ani jednego punktu. Pomimo dwóch dobrych sytuacji w pierwszych dwudziestu minutach meczu, niecelnym strzale Carlosa Daniela i ładnym uderzeniu Putona odbitym przez bramkarza miejscowych, gola zdobyli gospodarze. Dalekie wybicie golkipera, piłkę przejęli napastnicy Wigier i jeden z nich uderzył nie do obrony. Drugi gol padł niedługo po wznowieniu gry po przerwie. Ponownie dłuższa piłka za linię obrony, doskonałe zachowanie Rybickiego, który wyłożył piłkę Łabojce, a ten nie zmarnował okazji. Gospodarze wygrali zasłużenie, a wiślacy muszą myśleć o rehabilitacji w domowym meczu z Sokołem Ostróda. Ten w najbliższą sobotę o godzinie na stadionie MOSIR przy ul. Hauke-Bosaka. WIGRY SUWAŁKI 2:0 (1:0) WISŁA PUŁAWY Bramki: Sowiński 21, Łabojko 54 Wisła: Gradecki - Bracik (85 Banach), Wiech, Gaio (46 Cyfert), Cheba, Puton, Daniel, Flak, Ilić (61 Bartosiak), Drozdowicz (61 Paluchowski), Kondracki (46 Kona) Każdy z nas popełnia błędy. Czasami zamiast pustego opakowania po ulubionym jogurcie wyrzucimy do kosza łyżeczkę, którą go jedliśmy albo odbierzemy z przedszkola nie to dziecko, co trzeba. Teraz już całkiem poważnie i banalnie – pomyłki to immanentna część życia. Robimy je notorycznie i mają one różną wagę i rozbieżne skutki. Oprócz gaf charakterystycznych dla natury ludzkiej są jeszcze te związane z naszymi pasjami, zajęciami czy wykonywanym zawodem. Błędne decyzje kardiochirurga, sapera lub kierowcy rajdowego mają z reguły zdecydowanie poważniejsze konsekwencje aniżeli te popełniane przez ekspedientkę, krawca czy choćby piłkarza. Wielu ludzi w podanych przykładach nie zauważy nic zdrożnego, natomiast bez wątpienia znajdzie się grupa, która nie zgodzi się ze stwierdzeniem, iż błędy piłkarzy są nikłe w skutkach. Wszak czasami jeden fałszywy ruch na murawie oznacza stratę milionów euro dla klubu, rozpacz rzeszy kibiców oraz wieczną infamię dotykającą zawodnika. Czasami dochodzi wręcz do fatalnych skrajności – w przypadku Andresa Escobara błąd skutkował tragiczną śmiercią. Ponad wszelką wątpliwość można orzec, że największe i najbardziej pamiętne wtopy zaliczają bramkarze. Presja, z jaką wiąże się ten fach, musi być gigantyczna i pewnie nie zrozumie tego nikt, kto nigdy nie stał między słupkami ze świadomością, że patrzą na niego miliony osób. Napastnik zmarnuje kapitalną okazję? Spoko, strzeli kolejną. Wynik dalej pozostaje bez zmian. W przypadku obrońców i zwłaszcza golkiperów wygląda to już zgoła inaczej. Kiks we własnym polu karnym nierzadko równa się katastrofie i porażce. Jest to oczywiście uproszczenie, ale zawierające w sobie sporo prawdy. Świat futbolu widział tysiące bramkarskich klopsów i baboli, które wpisały się w niechlubny kanon i na zawsze odcisnęły swoje piętno. Wystarczy zapytać Lorisa Kariusa, który posypał się psychicznie przez dwa „wielbłądy” w finale Ligi Mistrzów. Aktualnie jest on rezerwowym Unionu Berlin i teraz pewnie nie obroniłby nawet własnego domu przed dwoma ośmiolatkami z procą w ręku. Karius po koszmarnym występie w Kijowie, gdzie jego Liverpool przegrał 1:3 z Realem Madryt, nie zaprezentował już dobrej formy w żadnym innym klubie aż do tej pory. Trofeum Champions League pojechało wówczas do stolicy Hiszpanii, a mental rzeczonego pechowca na wieczne wakacje. Dzisiaj na tapet wzięliśmy największe błędy polskich bramkarzy w meczach reprezentacji w XXI wieku. Poniższe zestawienie nie posiada numeracji i nie jest rankingiem. Aby wszystko miało ręce i nogi zadbaliśmy jedynie o chronologię wydarzeń. Jerzy Dudek (Białoruś – Polska 4:1, eliminacje mistrzostw świata 2002, Mińsk) Solidne lanie w Mińsku wywołało zdziwienie. Kilka dni wcześniej Polacy zapewnili sobie awans na mistrzostwa świata w Korei i Japonii po efektownym triumfie nad Norwegią. Impreza więc nie mogła być licha, natomiast to dalej nie usprawiedliwiało takich rozmiarów porażki z dużo niżej notowanym oponentem. W 6. minucie Roman Wasiluk wykorzystał bardzo złe wybicie piłki przez Jerzego Dudka, wykiwał jednego z defensorów i pewnie wykończył akcję. Białoruski napastnik potyczkę z Polską może uznać za swój najlepszy występ w karierze. Tego dnia wychowanek Dynama Brześć strzelił wszystkie cztery bramki dla swojego zespołu. Bolesna przegrana w końcówce eliminacji rzecz jasna niczego nie zmieniała. Podopieczni Engela awans mieli już zapewniony, natomiast rozczarowanie wśród rozentuzjazmowanych sympatyków reprezentacji było niemałe. Takie porażki z takim rywalem po prostu nie przystoją. Tak samo jak nie przystoją dobremu bramkarzowi tak niechlujne wybicia piłki. Tomasz Kuszczak (Polska – Kolumbia 1:2, mecz towarzyski, Chorzów) Kuriozum. Po prostu kuriozum. Trudno inaczej skomentować to, co wydarzyło się 30 maja 2006 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie. Pojedynek z Kolumbią był przedostatnim sprawdzianem przed mistrzostwami świata w Niemczech. Kilka dni wcześniej zmarł Kazimierz Górski, więc ewentualną wygraną chciano zadedykować legendarnemu selekcjonerowi. Nie było żadnej wygranej, nie było nawet remisu. Przy widowni liczącej 40 tysięcy ludzi, Polska przegrała 1:2 i pozostawiła po sobie spory niesmak. Najbardziej pamiętne wydarzenie z tamtego meczu stanowiło drugie trafienie dla gości. W 64. minucie bramkarz Luis Martínez wykopał piłkę z własnego pola karnego, a ta doleciała aż pod bramkę strzeżoną przez Tomasza Kuszczaka. Tak padł jeden z najbardziej absurdalnych goli w historii reprezentacyjnej piłki. Ówczesny golkiper West Bromwich Albion źle obliczył tor lotu futbolówki i dał się przelobować. Z 80 metrów. Fani na trybunach w odpowiedzi zaczęli skandować nazwisko Dudka, odsuniętego przez Janasa od składu. – Piłka jest piękna, ale i czasami brutalna, szczególnie dla bramkarza. Nie chcę pamiętać o tym golu, patrzę do przodu i nie zamierzam kalkulować przy kolejnych piłkach lecących blisko poprzeczki. – zapewniał wówczas urodzony w Krośnie Odrzańskim piłkarz, który pojechał na mundial, lecz nie zagrał na nim ani minuty. Miłość do reprezentacji Polski bywa trudna. Wie o tym pewnie każdy z nas. Niektórzy naprawdę mocno przeżywają niepowodzenia kadry. Wiele na ten temat może powiedzieć pan Radosław z Olsztyna, który w nerwach po błędzie Kuszczaka po prostu wyskoczył przez okno z drugiego piętra. Emocjonalny kibic doznał poważnych urazów i przez trzy miesiące musiał chodzić w gorsecie ortopedycznym. Coś mnie po prostu wzięło. Nie wiem tylko dlaczego w stronę okna poleciałem, a nie w stronę drzwi. – tłumaczył swój czyn szalony widz. Jerzy Dudek (Polska – Finlandia 1:3, eliminacje Euro 2008, Bydgoszcz) Początki Leo Beenhakkera w kadrze. Debiut w meczu o punkty. Do Bydgoszczy przyjechała Finlandia na pokładzie ze swoją wielką gwiazdą, Jarim Litmanenem. Ekipa z północy Europy dała nam wtedy lekcję futbolu, mimo że na papierze to my byliśmy faworytem. Worek z bramkami rozwiązał wspomniany Litmanen. Były zawodnik Barcelony wykorzystał sprytnie fakt, iż piłka po fatalnym wybiciu Jerzego Dudka odbiła się od jednego z kolegów i spadła wprost pod jego nogi. Bliźniacza sytuacja do tej z Białorusią. Powiedzmy sobie jasno – Jerzy Dudek wielkim bramkarzem był, ale nie zawsze stanowił pewny punkt drużyny. Tamtego wrześniowego wieczora popełnił duży błąd i nie uciekał od odpowiedzialności. Biorę tego gola na siebie, ale całej porażki raczej nie. Wszyscy zagraliśmy źle, bez agresji, woli walki, mobilizacji. Nie wiem, gdzie to wszystko zniknęło, ale stało się tak nie po raz pierwszy. – mówił bohater finału Ligi Mistrzów z 2005 roku po tamtym spotkaniu w rozmowie z „Dziennikiem Zachodnim”. Beenhakker, który pracował wcześniej z Jurkiem w Feyenoordzie – odstawił go od składu na resztę eliminacji. W jego miejsce do bramki wskoczył Wojciech Kowalewski i ta decyzja absolutnie wyszła reprezentacji na dobre. Na piłkarzy spadła fala krytyki i nic nie zapowiadało, że gra biało-czerwonych będzie wyglądała lepiej. Maszyna jednak ruszyła. Holenderski szkoleniowiec wyciągnął z zawodników wszystko, co najlepsze i w świetnym stylu awansował na Euro 2008. Co było potem, doskonale wiemy… Artur Boruc (Słowacja – Polska 2:1, eliminacje mistrzostw świata 2010, Bratysława) Nie sposób zliczyć, ile razy Artur Boruc ratował polskich kibiców przed rozpaczą. Wystarczy przywołać choćby mundial w Niemczech w 2006 roku czy też Euro 2008 w Austrii i Szwajcarii, by dojrzeć wielką klasę „Lali”. Gdyby nie on, do domu wracalibyśmy z haniebnym bagażem straconych bramek. Prawdopodobnie jedyny wyraźnie jasny punkt tamtych turniejów to właśnie forma legendy Celticu. Reszta była zbieraniną kopaczy bez pomysłu na grę. Artur to kozak, ale nawet kozak miewa momenty, o których chce jak najszybciej zapomnieć. Jednym z nich jest bez wątpienia błąd w meczu eliminacji mistrzostw świata przeciwko Słowacji. Po nieudanych mistrzostwach Europy zaczęliśmy marsz po awans do mundialu w RPA i trzeba przyznać, że Beenhakker i spółka zaczęli nieźle. W trzech pierwszych starciach Polska zdobyła siedem punktów. W Bratysławie zanosiło się na kolejną wygraną. Do 85. minuty prowadziliśmy po ładnej akcji i niezawodnym wykończeniu przez Ebiego Smolarka. Wtedy nadeszła prawdziwa katastrofa. Obecny legionista w niewytłumaczalny sposób, zamiast łapać piłkę, pozwolił jej odbić się od buta. Całe zamieszanie wykorzystał Stanislav Sestak i doprowadził do remisu. Zaledwie kilkadziesiąt sekund później ten sam zawodnik dał trzy punkty Słowacji. W dwie minuty Polska straciła wszystko i wróciła do domu w minorowych nastrojach. „Boruc, ty patałachu!” – tak dobitnie całe zajście skomentował „Super Express”. – Nie wiem, co się stało, trudno to wyjaśnić. Myślałem, że ktoś wybije tę piłkę. Zawaliłem i naprawdę bardzo mi z tym źle. – mamrotał załamany Boruc tuż po tamtym blamażu. Artur Boruc (Irlandia Północna – Polska 3:2, eliminacje mistrzostw świata 2010, Belfast) Znowu Boruc. Zaledwie kilka miesięcy po klęsce w Bratysławie, przyszedł czas na kolejną bardzo istotną batalię w walce o wyjazd do Republiki Południowej Afryki. Orły pojechały do Belfastu, by zmierzyć się z zawsze niewygodną Irlandią Północną. Przez okres pomiędzy wyżej wymienionymi meczami Polska rozegrała aż cztery sparingi. W żadnym z nich nie grał Boruc, za to w dwóch z nich wystąpił Łukasz Fabiański. To właśnie „Fabian” miał być numerem jeden w rywalizacji z Wyspiarzami. Zły los chciał, że tuż przed meczem się rozchorował. Dyspozycję Polaków tamtego marcowego dnia pewnie najlepiej oddałby słynny wywiad Grzegorza Skwary. Wystarczyłoby tylko pozmieniać nazwiska i zamiast „brawa dla Gorzowa”, wstawić „brawa dla Irlandii Północnej”. Strzeliliśmy dwa gole, ale gospodarze włożyli nam jednego więcej. Ten na 1:3 to farsa ze strony Polaków. „Aj będzie bramka, Jezus Maria, jaki błąd Boruca. Coś niesamowitego” – krzyczał Dariusz Szpakowski, gdy okrągły przedmiot podskoczył na kępce trawy i wtoczył się do siatki, zmieniając wynik na 3:1 dla Irlandii. Okropny kiks Artura, chociaż gdyby spojrzeć na to nieco łagodniejszym okiem – miał w tej sytuacji dużo pecha. No, ale klapa pozostaje klapą. Boruc został w trybie natychmiastowym wysłany do domu, a Jan Tomaszewski stwierdził, iż to, co się wydarzyło, to nic innego jak kara boska za prowokacje w derbach Glasgow. Atmosfera wokół kadry zaczęła wtedy szybko gęstnieć. Coraz częściej przebąkiwano o zwolnieniu Leo. Zarzucano mu, że niewystarczająco skupia się na drużynie narodowej i po kryjomu flirtuje z Feyenoordem. Ostatecznie do rozstania doszło pół roku po dramacie w Belfaście. Jeszcze bardziej żenujące 0:3 ze Słowenią w Mariborze w jednym z ostatnich meczów eliminacji oznaczało koniec marzeń o mundialu i pożegnanie z Beenhakkerem. Mariusz Pawełek (Polska – Dania 1:3, Puchar Króla Tajlandii, Nakhon Ratchasima) Środek stycznia, niewielkie miasto w Tajlandii, ligowe składy obu reprezentacji, walka w zmaganiach o puchar tamtejszego króla, spotkanie rozpoczęte o godzinie 10:00. Czy da się sprawić, aby coś brzmiało jeszcze mniej prestiżowo? Da się – na przykład można dopisać, że błąd w tym starciu popełnił Mariusz Pawełek. Mistrz Polski z Wisłą Kraków sprzed wielu lat w koszulce z orzełkiem zanotował cztery występy – ostatnim była właśnie porażka z Danią w Tajlandii. Mamy świadomość, że jego zakończona chwilę temu kariera obfitowała w wiele interwencji, pod które można podłożyć muzykę z Benny Hilla. Wszakże neologizm „pawełki” odnoszący się do fatalnych błędów bramkarzy nie wziął się znikąd. Mariusz tamtego poranka w Tajlandii nawiązał do najgorszych chwil i totalnie zawalił. Krzyknął „moja”, po czym minął się z piłką i tak padł pierwszy gol dla Skandynawów. Naturalnie, to tylko wątpliwej klasy sparing na drugim końcu świata, który nie miał wpływu praktycznie na nic, no ale wtopa w kadrze jest wtopą w kadrze, więc nie ma przebacz. Wojciech Szczęsny (Polska – Grecja 1:1, Euro 2012, Warszawa) Wojciecha Szczęsnego w takim zestawieniu zabraknąć nie mogło i wszyscy dobrze wiemy o tym, że jeszcze się w nim pojawi. Na początku ustalmy jednak jedno: słabi bramkarze nie grają w Juventusie i tego faktu niektórzy kibice nie potrafią zrozumieć. Szczęsny słaby nigdy nie był. Problem w tym, że słaby bywał. Ta nie tak subtelna różnica uczyniła go jednym z najmniej lubianych piłkarzy nad Wisłą. Ktoś może z tym polemizować, ale fala krytyki, a także paskudnego hejtu, jaka po popełnionych błędach wylała się na „Szczenę” była ogromna. Trudno jest jakkolwiek tłumaczyć Wojtka i trudno też jest nie rozumieć ogromnego zawodu, jaki dopadał kibiców. Konstruktywna, dosadna krytyka na pewno się mu należała. Pierwsza bardzo znacząca wtopa Szczęsnego w kadrze to bez wątpienia czerwona kartka przeciwko Grecji na mistrzostwach Europy w 2012 roku. Na tablicy wyników widniał remis 1:1. Goście doprowadzili do wyrównania, grając w osłabieniu, chociaż to piłkarze prowadzeni przez Franciszka Smudę byli lepsi na boisku. W 69. minucie nasze losy na turnieju zaczęły wisieć na włosku. Kiepsko zachowała się obrona, która nie potrafiła złapać na spalonym jednego z rywali, a ten wyszedł sam na sam i dał się sfaulować Szczęsnemu. Zaledwie 22-letni wówczas golkiper mógł zachować się znacznie lepiej, ale winę za to zdarzenie w dużej mierze ponosi także linia defensywna. Jak wszyscy wiemy, los był dla nas łaskawy. Wchodzący do bramki Przemysław Tytoń obronił jedenastkę i ostatecznie zremisowaliśmy z Grekami 1:1. W narodzie zapanował jednak wielki niedosyt i złość na zaistniałą sytuację z czerwoną kartką. Nie brakowało również głosów, że niefortunna interwencja Szczęsnego pomogła drużynie. – Paradoksalnie Wojtek nas uratował. Czerwoną kartkę dostał jak najbardziej słusznie, sfaulował rywala w sytuacji, w której ten na pewno strzeliłby gola. I okazuje się, że dobrze zrobił, choć myślę, że to nie było celowe zagranie. On był rozpędzony, nie miał jak się zatrzymać, dlatego przewrócił Greka. Ale gdyby tego nie zrobił, Grecy prowadziliby 2:1. A tak wszedł Przemek Tytoń, obronił rzut karny i mamy punkt. – twierdził Krzysztof Dowhań, trener bramkarzy Legii Warszawa, który wychował między innymi Artura Boruca i Łukasza Fabiańskiego. Jakub Słowik (Polska – Rumunia 4:1, mecz towarzyski, Malaga) Pierwszy i jak dotąd jedyny mecz Jakuba Słowika w kadrze. Tak jak w przypadku obecności Mariusza Pawełka w tym zestawieniu, opisywane spotkanie też nie miało żadnego ciężaru gatunkowego. Zimowe zgrupowanie w Hiszpanii, na które polecieli jedynie piłkarze występujący w rodzimej lidze. Nie ma co się tutaj nadmiernie rozwodzić, Polacy pewnie rozgromili Rumunię 4:1, ale Słowik i tak dobrych wspomnień z tej wiktorii mieć nie może. Honorowe trafienie Gheorge Grozava niechybnie obciąża jego konto. Beznadziejne wybicie piłki i potem nieudana, rozpaczliwa próba ratowania sytuacji. Później w wywiadzie dla „Przeglądu Sportowego” opowiadał: Liczyłem, że ten mecz będzie dla mnie trampoliną, nie miałem dystansu do tego, jak zagrałem. Nie potrafiłem wrócić do sytuacji, w której zawaliłem gola. Dopiero, gdy spotkałem się w Warszawie z psychologiem Pawłem Habratem i powiedziałem, że nigdy nie widziałem tej wpuszczonej bramki, on stwierdził, że zrobimy to razem. Nie miałem czasu, by się zastanawiać. Zobaczyłem ją, zdałem sobie sprawę, że nie był to aż tak kompromitujący błąd, jak sądziłem przez kilka lat. Wojciech Szczęsny (Polska – Senegal 1:2, mistrzostwa świata 2018, Moskwa) Bolesne wspomnienia. Awans na mundial po 16 latach przerwy, wielkie nadzieje po dobrym w naszym wykonaniu Euro 2016, wielka wiara w Nawałkę, w Lewandowskiego i sprawdzonych żołnierzy, których nasz selekcjoner zbudował dla tej kadry. Przeraźliwie nędzna dyspozycja Polski na tym turnieju wzbudziła w kibicach nieopisane wręcz rozczarowanie, natomiast sposób, w jaki dostawaliśmy gongi, mógł bezstronnego widza doprowadzić do śmiechu. Zaczęło się od samobója Thiago Cionka z 37. minuty, który w smutny sposób podsumował naszą grę w pierwszej połowie. Bezradność, z jaką próbowaliśmy sforsować bramkę Senegalu, była wręcz niedorzeczna. Natomiast to, co w 60. minucie odwaliło trio Krychowiak, Bednarek, Szczęsny przeszło ludzkie pojęcie. Niezrozumiałe podanie „Krychy” górą do tyłu, zagapienie się Bednarka i – jak to podsumował ojciec samego zainteresowanego – wycieczka Szczęsnego do sklepu z napojami wyskokowymi. Jeśli bramkarz decyduje się na dalekie wyjście z bramki, to musi mieć pewność, że zdąży. Wojtek tej pewności po prostu nie miał i jego bieg w kierunku napastnika rywali zakończył się tragikomicznie. Jeśli Neuerem nie jesteś, to Neuera nie próbuj robić. Ta prosta maksyma powinna przyświecać wszystkim golkiperom, którzy tak ochoczo garną się do wyjść 30 czy też 40 metrów przed własną bramkę, a nie są do tego przystosowani. Masa głosów broniła popularnego „Teka”. Większą winę przypisywali zachowaniu jego dwóch kolegów. Strzelec gola – M’Baye Niang – dosłownie kilka sekund przed pogrążeniem nas był jeszcze poza murawą. Bednarek zapewne myślał, że sędzia nie pozwoli wejść na boisko Senegalczykowi i markotnie zwlekał z interwencją. Szczęsny poleciał na żywioł i jak sam mówił – nie ma do siebie pretensji. – Ani Grzesiek Krychowiak, ani Janek Bednarek nie widzieli, że zawodnik wchodzi na boisko. Byłem jedyny, który widział zagrożenie. Widziałem, że śmierdzi i chciałem to ratować. Nie zdążyłem, ale nie mam do siebie większych pretensji za tę sytuację. Byłem jedyny, który mógł cokolwiek zrobić. Wtedy nie kalkuluję, grając na alibi. Fatalny zbieg okoliczności. Nie wyszło, przyznaję. – powiedział Szczęsny tuż po meczu. Wojciech Szczęsny (Węgry – Polska 3:3, eliminacje mistrzostw świata 2022, Budapeszt) Debiut Paulo Sousy na stanowisku selekcjonera. Od tamtej chwili nie minął nawet rok, a Portugalczyka już z nami nie ma. Jest za to smród i żal, bo „siwy bajerant” oszukał nas wszystkich. Kadencja Sousy okazała się klapą, ale jedno trzeba mu oddać – w meczach Polski roiło się od emocji. Mocnych wrażeń doświadczyliśmy już w Budapeszcie, gdzie po solidnym strzelaniu padł remis 3:3. Dla Szczęsnego był to jubileuszowy występ. Stanął między słupkami po raz 50. w meczu reprezentacji. Wychowanek warszawskiej Agrykoli nie dość, iż nie uczcił jubileuszu czystym kontem, to dał ciała już w 6. minucie przy pierwszym straconym golu. Żaden z obrońców nie potrafił przeciąć długiego podania w kierunku Rolanda Sallaia i ten mógł popędzić samotnie w kierunku bramki. Szczęsny w niezrozumiały sposób ustawił się bardzo daleko od krótkiego słupka, na który nacierał Węgier. Mocne uderzenie po ziemi, i to nawet nie w sam róg, wystarczyło, aby dać gospodarzom prowadzenie. Nieproste do wyjaśnienia zachowanie naszego bramkarza, szokująca dezorientacja w jego wykonaniu. Wojtek jako bramkarz nie kontrolował tej sytuacji i nie widział przeciwnika. Przy tak eksperymentalnym zestawieniu zespołu powinien bardziej przewidywać i próbować pomóc swojemu zespołowi. – ocenił tamtą sytuację Wojciech Kowalewski, golkiper z 11 występami w kadrze. Szczęsnemu można zarzucić również złe zachowanie na Euro 2020 przy pierwszej bramce dla Słowacji, jednak więcej złego wówczas zrobiła nasza obrona, a Wojtek nie miał tutaj szczęścia, bo piłka odbiła się od słupka i trafiła go w głowę. Jasne, że mógł pokusić się o lepsze ustawienie, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że nad byłym graczem Arsenalu ciąży jakaś klątwa, która aktywuje się podczas ważnych chwil w kadrze. *** Dzisiejszy zbiór to nie koniec publikacji spod szyldu „największe bramkarskie wpadki”. Wkrótce pojawią się kolejne teksty traktujące o słynnych błędach golkiperów. Pod lupę weźmiemy różne rozgrywki i kategorie, ponieważ materiału nie brakuje. Dodał: tbiegun | 2009-01-16 16:00 Trening bramkarza jest bardzo intensywny dla wszystkich jego uczestników, również trener bierze w nim aktywny udział. Dlatego bardzo ważnym elementem jest dobra organizacja. Trzeba wiedzieć już wcześniej, które ćwiczenia chcemy zrealizowac i jak powinny one wyglądać. Dostateczna ilość materiału, ktoś kto nadaje i przyjmuje piłki, wybór właściwej odległości zaplanowanie przerw na odpoczynek, oszczędzą wiele energii. Poza tym aktywny udział w treningu i bliski kontakt z zawodnikami przynoszą trenerowi wiele satysfakcji z pracy. Umożliwia to równocześnie poznanie mocnych i słabych stron tak w technicznym jak i ludzkim aspekcie. Podczas ćwiczeń technicznych zwracamy uwagę na dokładność i poprawność wykonywania (pozycja dłoni i ciała, postawa) oraz na sposób poruszania się. Cały czas korygujemy niedociągnięcia. Po nie najlepiej wykonanym zadaniu udzielamy wskazówek i zachęcamy do dalszego wysiłku. Nie przesadzajmy jednak z pochwałami po korekcie danego ćwiczenia. Na początku najlepiej jest zacząć od rzutów piłką z odległości kilku metrów do bramkarza. Zaletą tego jest większa częstotliwość podań oraz ich dokładność, co umożliwia bramkarzowi poprawniejsze przyjmowanie piłki. Podajemy z trzech kierunków: przed bramkarzem albo z lewej lub prawej strony. Przy wszystkich ćwiczeniach dużą rolę grają dłonie oraz tułów i nogi. Ćwiczenie 1: Chwytanie piłki na wysokości klatki piersiowej. Rzucamy piłkę z odległości kilku metrów, początkowo dość lekko, potem zwiększamy siłę i dystans, następnie podajemy piłkę noga. Wysokie piłki wychwytujemy dłońmi (3) i przyciągamy do klatki piersiowej uginając się nad piłką. Strzały z dystansu łapiemy (4) i również przyciskamy do klatki. Przy silnych strzałach klatka piersiowa pełni rolę amortyzatora tłumiącego pęd piłki. Dlatego tułów musi się zawsze znajdować dokładnie za piłką. Częste błędy: piłka nie jest uchwycona dostatecznie miękko, odbija się i ucieka; złe ułożenie rąk nie jest w stanie jej zatrzymać; tułów nie znajduje się dokładnie na torze lotu piłki, przez co nie udaje jej się opanować. Ćwiczenie 2: Chwytanie wysokich podań bez wyskoku. Połączone tu zostały obydwie fazy poprzedniego ćwiczenia. Stopujemy piłkę (nie przytrzymujemy), sprowadzamy niżej i opanowujemy na klatce piersiowej. Obie fazy nakładają się na siebie, nie wolno ich rozdzielać. Ćwiczymy łapiąc silne strzały. Ćwiczenie 3: Chwytanie piłki w wyskoku z miejsca. Obowiązują tu te same zasady, co w poprzednim ćwiczeniu oraz właściwe zagranie w czasie i wykonanie skoku. Skok musi być tak wykonany, by piłka została złapana w jego najwyższym punkcie. Dla osłony unosimy kolano (dotyczy wszystkich skoków). Najczęstszymi błędami są: złe zgranie w czasie i za słabe wybicie. Ćwiczenie 4: Chwytanie toczącej się lub bardzo płaskiej piłki. Może odbywać się to na dwa sposoby: na wyprostowanych nogach lub w klęku na jednym kolanie. Stojąc mamy większą możliwość poruszania się, przyklękając mamy większą pewność opanowania piłki. Stopę, na której się opieramy kierujemy ukośnie do toru piłki, przy czym kolano drugiej nogi ustawiamy przy samej stopie lub nisko nad ziemią zapewniając dodatkową osłonę za dłońmi. Najczęstsze błędy: stopa ustawiona na wprost, kolano uniemożliwia swobodne ruchy dłońmi; zbyt duży odstęp między stopą a kolanem; złe zagranie w czasie - piłka ucieka. Uwaga na kozłującą piłkę. Ćwiczenie 5: Robinsonada. Robinsonady należą do najbardziej spektakularnych i najchętniej oglądanych przez widzów momentów gry. Bramkarz musi opanować technikę obrony, która jest inna dla strzałów wysokich i inna dla strzałów płaskich. Często widzimy wspaniałe, lecz o ułamek sekundy spóźnione parady, które okazują się zbyteczne przy strzałach po ziemi; niższe, proste skoki byłyby tu skuteczniejsze. Ćwiczenie robinsonady najlepiej rozpocząć w pozycji kucznej. Piłkę ustawiamy coraz dalej od bramkarza. Krok w bok, wyskok i upadek na bok ćwiczymy najpierw bez piłki. Chwyt piłki (jedna dłoń za, druga na piłce) i przyciągnięcie jej do piersi stają się potem łatwiejsze. Najczęstsze błędy: bramkarz nie rzuca się na piłkę, ale na nią pada; dłoń nie znajduje się za piłką; piłka nie jest przyciągnięta do piersi i osłaniana ciałem. Ćwiczenie 6: Chwytanie górnych piłek „szczupakiem". Jest to jedna z najtrudniejszych umiejętności, która zwykle świadczy o jakości bramkarza. Lot do piłki i potrzebna technika powinny być ćwiczone od wczesnej młodości, gdyż właśnie wtedy ma się czas na opanowanie podczas zabaw w piaskownicy różnych elementów takiego skoku. Krokiem w bok bramkarz idzie w stronę, gdzie spodziewa się piłki i odpowiednio ustawia „wewnętrzną" (bliższą kierunkowi skoku) nogę i na nią przenosi swój cały ciężar. W locie ustawia dłonie za piłką (3). Wreszcie najcięższy element - lądowanie z piłką w rękach. Nie wolno padać płasko na brzuch, ale elastycznie angażując wiele części ciała. Pierwsze uderzenie amortyzujemy dłońmi z piłką, następnie przetaczamy się przez ramiona, barki i biodra. Trzeba pamiętać o osłonięciu piłki ciałem. Tak jak w judo musimy nauczyć się padać. Jest to osobna sztuka, którą należy opanować zawczasu. Najczęstsze błędy: złe lądowanie i wypuszczenie piłki; nieprawidłowe jej trzymanie. Uwaga na słupek! Ćwiczenie 7: Piąstkowanie w powietrzu. Niezbyt pewnym sposobem obrony bramki jest proste wybicie piłki przez wypiąstkowanie. Z powodu małej powierzchni styku pięści z piłką trudne jest jej opanowanie i skuteczna obrona. Niekiedy jednak nie mamy wyboru, np. jeśli piłka znajduje się między kilkoma skaczącymi do niej zawodnikami lub gdy jest zbyt daleko, by można było ją bezpiecznie złapać. Jeżeli to wszystko jest możliwe zalecamy użycie obu pięści, co zwiększa powierzchnię styku. Ponadto po piąstkowaniu należy koniecznie pozostać w ciągłej gotowości, gdyż istnieje duże prawdopodobieństwo, że piłka będzie nadal w grze. Najczęstsze błędy: zbyt częste piąstkowanie (niepewna obrona bramki); złe zagranie w czasie z wyskokiem (jest bardzo ważne, bo mamy tylko ułamek sekundy na zetknięcie pięści z piłką); zbyt krótkie wybicie piłki; nieudany wyskok. Ćwiczenie 8: Wybicie piłki palcami. Jest to również technika, którą stosujemy w ostateczności, jeżeli piłka znajduje się za daleko, by ją chwycić lub wypiąstkować. W tym celu używamy wewnętrznej części dłoni i lekko uginamy łokieć; delikatnie nakierowana piłka zostaje wybita. Przy silnych centrach i oczywiście przy rzutach rożnych wysoko lecąca piłka często jest przerzucana nad bramką właśnie przy pomocy palców. Pamiętajmy o tym, że w tym wypadku większą możliwość manewru mamy odbijając jedną ręką niż dwoma. Najczęstszy błąd: bramkarz za słabo usztywnia nadgarstek i piłka przegina mu dłoń. Inne możliwości odbicia piłki możemy zaliczyć do gry w polu. Wykop, przyjęcie na klatkę piersiową, odebranie udem lub stopą czy główkowanie są czynnościami, które także powinny zostać opanowane przez bramkarza. Powinien on również brać udział w treningu całego zespołu i można mu powierzać zadania „zwykłych" zawodników. Bramkarz nie pełni jedynie funkcji obronnej, lecz ma także swój udział w ofensywnej grze drużyny. Będąc w posiadaniu piłki wykonuje pierwsze zagranie początkujące atak. Dzięki rozpoczęciu gry od bramkarza w bezpieczny sposób przenosimy ją na drugą stronę, przy czym dysponuje on dwiema możliwościami: wybiciem piłki nogą i wyrzutem piłki ręką. Przy wybiciu piłki nogą używa się najczęściej techniki zwanej „Drop-kick". Wyrzucać piłkę możemy górą lub dołem. Ćwiczenie 1: Wybicie nieruchomej piłki. Bramkarz tak ustawia rozbieg, by ostatni krok i noga obciążona znalazły się obok piłki. Następnie skierowuje podbicie drugiej stopy do dołu i uderza piłkę. Ćwiczenie 2: Wybicie piłki z rąk (Drop-kick). Będąc przy piłce bramkarz stara się wybić ją jak najdalej i tak jak na rysunku bierze rozbieg. Pierwszy wariant wybicia: uderzenie piłki w powietrzu (przy mocnym wykopie obie nogi odrywają się od ziemi). Wariant drugi: uderzamy piłkę w chwili, gdy odbija się ona od podłoża. Pamiętamy o tym, aby noga obciążona znajdowała się obok piłki. Ćwiczenie 3: Wyrzut piłki ręką. Najlepszym sposobem wprowadzenia piłki do gry jest rzut na krótką odległość. Należy ze względów bezpieczeństwa pamiętać o wybraniu odpowiedniej techniki (unikać kozłowania, zwodów itp.). Długim, płynnym ruchem możemy podać piłkę płasko po ziemi. Takie podanie jest łatwe do przyjęcia przez partnera. Ćwiczenie 4: Rzut ręką dołem. Przy większych odległościach bramkarz może wyrzucić piłkę od dołu. Tor jej lotu jest wtedy dość płaski i nie sprawia ona kłopotu przy odebraniu. Ćwiczenie 5: Rzut ręką górą. Przy pewnej wprawie bramkarz może tym sposobem podawać piłkę na dość dużą odległość i z większą pewnością niż przy wybiciu nogą. Najczęstsze błędy: Wybicie piłki nogą: - złe ustawienie nogi obciążonej - złe ustawienie stopy - źle uderzona piłka - podkręcenie piłki Drop-kick: - umieszczenie stopy zbyt głęboko pod piłką (tor lotu: wysoko, ale blisko) - słabe uderzenie stopą; ruch nogą powinien pochodzić od kolana. Wyrzut piłki ręką: - piłka jest zbyt późno wypuszczona z ręki; przy rzucie od dołu wzbija się wysoko; przy rzucie od góry odbija się od ziemi - dłoń nie jest konsekwentnie prowadzona za piłką, co powoduje jej podkręcenie i sprawia trudności w przyjęciu ze względu na zmianę kierunku. W nowoczesnym futbolu szybkie i dokładne wyrzucenie piłki przez bramkarza jest bardzo ważnym elementem sprawnej gry i dlatego trzeba mu poświęcić odpowiednią ilość czasu. Artykuł opracowany na podstawie książki: Tytuł: "Trening piłki noznej" - Program Roczny Autor: Josef Sneyers Wydawnictwo: Marszałek & Marszałek Rok i miejsce wydania: Germany 1995 NR ISBN 83-908537-0-1 Rozdział: Okres stabilizacji formy sportowej - II część Temat Trening bramkarza str. 184-190 Tagi: bramkarz, trening, ćwiczenia techniczne, skomentuj Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy. Dodał: Tuta | Data: 2013-02-17 17:23:34 | IP: Przede wszystkim by zaczac łapać trzeba wzmocnic palce np pilka lekarska czy na poczatek pilka od koszykówki, papki na palcach i sami sie zdziwicie jak ladnie mozna ,,kleic pilke bez rekawic" cwiczenia bardzo dobre dla najmlodszych. Dodał: MonsioreeK | Data: 2012-07-17 13:23:44 | IP: Szkoleniowiec przyjezdnych zdecydował się na sporo zmian w podstawowym składzie swojego zespołu. Na ławce usiedli chociażby: Adrian Paluchowski, Maciej Kona, Błażej Cyfert, czy Bartłomiej Bartosiak. Debiut w nowych barwach zaliczył Portugalczyk Pedro Gaio. Niestety, efektów w postaci punktów nie było. Od pierwszego gwizdka inicjatywa należała do gospodarzy, którzy szybko sprawdzili kilka razy czujność Bartłomieja Gradeckiego. Brakowało jednak stuprocentowych sytuacji. W 18 minucie niezłą kontrę wyprowadzili goście. Emil Drozdowicz poradził sobie z rywalami pod swoją szesnastką i uruchomił na lewym skrzydle Stefana Ilica. Serb dobrze wycofał piłkę przed pole karne, a Krystian Puton miał trochę miejsca i od razu uderzył na bramkę. Golkiper z Suwałk zdołał jednak odbić futbolówkę. Kilkadziesiąt sekund później Carlos Daniel z łatwością minął jednego rywala przed szesnastką, a następnie strzelił po ziemi centymetry obok słupka. Dwie niezłe szanse mieli puławianie, a tymczasem zamiast gola dla Dumy Powiśla niedługo później zrobiło się 1:0 dla miejscowych. I to w bardzo prosty sposób. Dalekie wybicie bramkarza, piłki głową nie sięgnął Pedro Gaio, przejął ją Mateusz Lewandowski i podał do wbiegającego w pole karne Mateusza Sowińskiego, a ten mimo asysty dwóch obrońców ładnie huknął do siatki w górny róg bramki. Do przerwy goście nie zdołali już odpowiedzieć, ale drugą połowę rozpoczęli z animuszem. Niestety, zamiast wyrównania to Wigry zaliczyły drugie trafienie. Znowu lepiej powinna się zachować defensywa Wisły. Ponownie wystarczyła jedna, długa piłka jeszcze z połowy gospodarzy do Mariusza Rybickiego. A ten, chociaż miał dookoła siebie dwóch obrońców kapitalnie odegrał piętą do zupełnie niepilnowanego Mikołaja Łabojki, który bez problemów kopnął do siatki na 2:0. I w zasadzie ta bramka zamknęła zawody. Podopieczni Mariusza Pawlaka starali się jeszcze coś zdziałać, szkoleniowiec dokonywał też kolejnych zmian, ale niewiele z tego wynikało. Nawet, kiedy udawało się przedrzeć pod bramkę, to szczelna defensywa miejscowych potrafiła zażegnać niebezpieczeństwo. I ostatecznie Wisła musiała się pogodzić z trzecią porażką z rzędu. Za tydzień do Puław przyjedzie Sokół Ostróda, który do tej pory ma na koncie tylko 13 punktów. Spotkanie zaplanowano na sobotę (godz. 14). Wigry Suwałki – Wisła Puławy 2:0 (1:0) Bramki: Sowiński (21), Łabojko (54). Wigry: Zoch – Michalski, Gvozdenović, T. Lewandowski, Rudinilson, Mularczyk (81 Caetano), Rybicki (69 Żebrakowski), Łabojko (81 Prętnik), Babiarz, Sowiński (69 Krzyżański), M. Lewandowski (90 Iwao). Wisła: Gradecki – Bracik (85 Banach), Wiech, Gaio (46 Cyfert), Cheba, Puton, Carlos Daniel, Flak, Ilić (61 Bartosiak), Drozdowicz (61 Paluchowski), Kondracki (46 Kona). Żółte kartki: Michalski – Bracik, Wiech. Sędziował: Filip Kaliszewski (Gdańsk). Arsenal Londyn - Liverpool to spotkanie 36. kolejki angielskiej Premier League, które zostanie rozegrane w środę 15 lipca o godzinie Arsenal traci do szóstego miejsca pięć punktów na trzy kolejki przed końcem zmagań. Ekipa Mikela Artety skomplikowała swoją sytuację po dwóch poprzednich meczach, w których nie zdołała sięgnąć po komplet punktów. Przed kilkoma dniami Arsenal przegrał w derach Londynu na terenie rywala z Tottenhamem 1:2 Po tym starciu nie zwiększyła się lista kontuzjowanych graczy Kanonierów, która i tak jest długa. Z Liverpoolem nie zagrają w dalszym ciągu Calum Chambers, Bernd Leno, Pablo Mari, Gabriel Martinelli, Eddie Nketiah i Mesut Oezil Liverpool, który już dawno zapewnił sobie mistrzowski tytuł po 30 latach przerwy, wciąż ma o co grać. Ekipa Jurgena Kloppa walczy o to, by pobić rekord punktów w jednym sezonie, który należy do Manchesteru City i wynosi 100 "oczek". Liverpool na trzy kolejki przed końcem ma na koncie 93 punkty i ewentualna porażka z Arsenalem sprawi, że nie uda się tego dokonać Czekamy na trudną grę. Oczywiście walczą o europejski futbol, ​​więc mają wiele do zdobycia, ale chęć wygrania meczu będzie dotyczyć obu drużyn i zależy od tego, kto wyjdzie na szczyt. Mam nadzieję, że to będziemy my - powiedział Andy Robertson, obrońca Liverpoolu przed meczem z Arsenalem 2 minBukayo Saka na pozycji spalonej, akcja Arsenalu przerwana 3 minWysoki pressing Kanonierów od początku spotkania 4 minDobra akcja gospodarzy przerwana, Arsenal wznowi grę od rzutu rożnego 5 minCedric próbował strzału z dystansu, dobrze ustawiona obrona The Reds 6 minSzybko traci piłkę po jej odzyskaniu Liverpool, dobrze wyglądają Kanonierzy do. tej pory 7 minGomez szybszy od Saki na skrzydle, pojedynek młodych Anglików na korzyść obrońcy Liverpoolu 8 minNiedokładnie Alexander-Arnold, kolejna strata The Reds 9 minOxlade-Chamberlain wolniejszy od Luiza, Liverpool wznowi grę z autu 10 minW końcu dłuższa akcja gości, ale niedokładnie Fabinho 11 minFaulował Holding na własnej połowie, rzut wolny dla The Reds 12 minRobertson niedokładnie, pewnie łapie piłkę Martinez 13. minZawodnicy Arsenalu rozgrywają na własnej połowie 14. minGomez wybija na aut przy linii bocznej 15. minTorreira zagrywa ręką po przerwaniu gry, rzut wolny dla Liverpoolu 17. minLiverpool rozgrywa spokojnie atak pozycyjny 19. minLeno daleko wybija piłkę pod presją 20. minRobertson do Mane i 0:1! Dobra dynamiczna akcja 21. minNelson na spalonym po podaniu z własnej połowy 22. minWywalczony korner przez gości 23. minVan Dijk uderza głową, Martinez chwyta 25. minPrzerwa na uzupełnienie płynów 26. minMartinez chwyta piłkę po dośrodkowaniu 27. minSpokojne rozgrywanie ataku przez gości 28. minNa razie zdecydowana dominacja The Reds na murawie 29. minNelson wyszedł z piłką za linię końcową 30. minArsenal buduje akcję od własnej bramki 31. minCedric wybija futbolówkę pod presją rywala na aut 32. minLACAZETTE! Błąd Van Dijka zagrywał piłkę do bramkarza za lekko, Francuz to bezwzględnie wykorzystał 35. minOdgwizdane przewinienie gospodarzy w ataku 36. minPiłka delikatnie za wysoko 37. minPiłka wybita na korner dla gości 38. minNiewykorzystany rzut rożny przez Liverpool 39. minMartinez daleko ekspediuje piłkę 40. minOxlade-Chamberlain w narożniku boiska, będzie aut bramkowy dla gospodarzy 41. minMoment intensywnej walki w środku pola 42. minZablokowany strzał Salaha w szesnastce 43. minAut dla liverpoolu na własnej połowie 44. minNelson! Arsenal wykorzystuje kolejne błędy Liverpoolu! Alisson podał do Lacazette'a 45. minMartinez chwyta strzał Oxlade-Chamberlaina 45+1. minDoliczone dwie minuty do pierwszych 45 minut Zawodnicy Arsenalu wykorzystali dwa duże błędy defensywy rywali i gospodarze prowadzą 47. minTorreira ukarany kartką za faul 48. minTeraz natomiast kartka za niebezpieczne wejście dla Alexandra-Arnolda 50. minAle zamieszanie w polu karnym Arsenalu! Górą wychodzą gospodarze, seria wielu zablokowanych uderzeń 51. minNiewykorzystany korner przez The Reds 52. minLiverpool buduje atak na własnej połowie 54. minMartinez! Świetna obrona po strzale Salaha z bliska! 55. minRobertson niecelnie uderzył z dystansu 57. minSzykowany do wejścia na boisko Aubameyang i dwóch innych piłkarzy 58. minboisko opuszcza Torreira, w jego miejsce wchodzi Aubameyang boisko opuszcza Lacazette, w jego miejsce wchodzi Ceballos boisko opuszcza Nelson, w jego miejsce wchodzi Willock 59. minWijnaldum uderza głową po dosrodkowaniu, niecelna próba 60. minDalekie wybicie piłki przez Martineza 61. minSzykowane zmiany zespole The Reds 62. minboisko opuszcza Firmino , w jego miejsce wchodzi Minamino 63. minboisko opuszcza Oxlade-Chamberlain, w jego miejsce wchodzi Keita 64. minUderzenie Minamino mija bramkę Martineza 65. minWywalczony rzut rożny przez gości, wybita piłka po wrzutce 66. minZablokowany Mane i będzie rzut rożny 67. minZamieszanie w szesnastce Arsenalu! Piłka wylądowała pod nogami Minamino, zawodnicy Arsenalu wydobyli piłkę spod jego nóg, w międzyczasie sędzia niesłusznie pokazał ofsajd 68. minSpokojne rozgrywanie piłki przez gości 69. minSalah uderza głową, Martinez łapie piłkę 70. minDalekie wybicie pada łupem Alissona 71. minCeballos odzyskuje piłkę w własnej szesnastce 72. minPrzerwa na uzupełnienie płynów 74. minVan Dijk sięga piłki po dośrodkowaniu, próba niecelna 75. minSzykowana roszada personalna w Arsenalu 76. minboisko opuszcza Soares, w jego miejsce wchodzi Maitland-Niles 77. minXhaka wybijał piłkę wślizgiem do własnego bramkarza 78. minSzwajcar najwyraźniej doznał urazu mięśniowego przy tej próbie, ale już wstaje 79. minLiverpool buduje w dalszym ciągu atak pozycyjny 80. minOdbita futbolówka w aut od gracza Arsenalu 81. minboisko opuszcza Wijnaldum, w jego miejsce wchodzi Shaqiri 82. minboisko opuszcza Salah, w jego miejsce wchodzi Origi 83. minAlexander-Arnold zagrywa w pole karne, Luiz ekspediuje piłkę 85. minMane! Pudło Senegalczyka w dogodnej sytuacji, którą sam sobie stworzył 87. minWybita futbolówka z szesnastki Arsenalu 88. minZablokowany Mane po za słabej główce Luiza 89. minMartinez chwyta uderzenie Keity z dystansu 90. minAubameyang wystawia piłkę na woleja Willockowi, próba nieudana! 90+1. minPięć minut doliczone do czasu gry 90+3. minLiverpool próbuje stworzyć sytuację, dzięki której mogliby wyrównać stan meczu 90+4. minDefensorzy Arsenalu ekspediują piłkę z własnej szesnastki 90+5. minXhaka wybija piłkę na kolejny korner 90+5. minAlexander-Arnold! Martinez świetnie broni celny strzał z dystansu! 90+6. minFaul Origiego w powietrzu 90+6. minKONIEC! Liverpool przegrywa po dwóch błędach w obronie i ogromnej przewadze w drugiej połowie

dalekie wybicie piłki przez bramkarza